Jæja. Þá er komið að því að standa við stóru orðinn. Er farinn að blogga á sealands.blogspot.com en geri þó ráð fyrir að systkini mín haldi lífi í þessari síðu um ókomna framtíð.

NOT

Búið að fresta árshátíð skólans og foreldrarnir eru í óða önn við að berjast heim til okkar og sækja þar stúlkurnar sem ætluðu að dvelja með bekkjarsystur sinni fram að balli.

Glöggir vefverjar hafa séð að í stað mynda eru nú einungis stór gapandi hol - eyður - tómlæti. Einkennismerki Blog.Central.Rassgats. Allar nýjustu myndirnar horfnar.

Er farinn að íhuga alvarlega að nenna að skipta um bloggsvæði - þ.e. þegar sysktini mín sem eiga þetta svæði með mér hafa íhugað þetta grundigt og tekið sambærilega ákvörðun. Lýðræði eða m.ö.o. einræði minnihlutans.

Annars fátt að frétta. Júníor er lasinn, foreldrar með magakveisu. Skvísan herjar út æ magnaðra útlit. Get rétt ímyndað mér hvernig þetta endar þegar hún verður orðin áttræð og aðgerðirnar eru í línulegu hlutfalli við aldurinn. En sussum svei. Svona talar maður ekki. Hún á eftir að blómstra. Við foreldrarnir settum bara skilyrði fyrir því að eftir alla hjálpina þá myndum við hafa neitunarvald á snáðana sem féllu flatir fyrir henni.

Eyddi kvöldinu við innbrot.

Vildi komast inn í svítu fraukunnar. Ekki það að hún hefði eitthvað að fela - eða að einhver gaur væri að stinga sér út um gluggann.

Nei. Nei.

Þetta byrjaði með því að stúlkan tók í húninn og komst ekki inn til sín...

og skrattakollurinn hló

Þurftum ekki að leita lengra eftir sökudólginum. Sherlock hefði orðið grænn af öfund.

Svo var bara að komast í gegnum læsta

hurðina - enginn lykill.

Klukkutíma síðar leit hurðin út eins og sjá má hér.

 

Stóra stráknum gekk annars ágætlega í einsöngnum hef ég skv. bestu heimildum - þ.e. honum.

Undirleikarinn hans var eitthvað nervös fyrirfram. Ekki vegna söngkunnáttunar ...

heldur vegna þess hvort einsöngvarinn myndi yfir höfuð mæta á staðinn

Því var það að hringt var í okkur foreldrana til að vita hvort hann ætlaði sér að mæta

Að allt öðru.

Undanfarið hafa frúin og Subba - þ.e.

kvenkynspáfagaukurinn okkar - tekist grimmt á.

Málið var að sú fiðraða vildi naga matreiðslubækur

hinnar sem svo í staðinn brást við með því að líma

nokkarar rúllur af límbandi fyrir opið á hillunni svo

fiðraða nagdýrið kæmist ekki að þeim.

Þetta voru langvinn átök afburða huga og svo fór

að lokum að sá öflugari vann sem sjá má her.

 

Megnið af síðustu viku hefur tengdapabbi gist hér hjá okkur - í herbergi Krónprinsins - undir MU sængurverinu.

Ég var nú farinn að hafa verulegar áhyggjur af þessu. Ég verð nú að segja það. Fyrir það fyrsta átti ég ekki von á honum aftur eftir að hann neyddist til að sofa eina nótt í rúminu - hvað þá að hann kæmi fljótlega aftur og svæfi nokkrar nætur í röð.

Var kominn á fremsta hlunn með að kippa sængurverinu af og setja eitthvað annað betra í staðinn - drullubrúnt, gulgrænt eða bara eitthvað. Allt hefði nú verið betra en það sem var fyrir. En þá var næturgistingunum lokið og hann hvarf í faðm eiginkonunnar.

Annars er allt hér niðurfennt á hlaðinu. Bílnum er lagt í góðri fjarlægð og svo klofar maður snjóinn til að keyra "burt." Steini mætti um daginn og ýtti snjónum sem þá var af hlaðinum - og helmingum af trjárunnunm.

Hann sá líklega ekki restina af runnunum fyrir snjó. 

Við hjónin vorum að enda við að horfa á heimildamyndina Le Pays des sourds (e. In The Land of the Deaf) eftir Nicolas Philibert. Margverðlaunuð og hirti m.a. Golden Globe og Grand Prix verðlaunin 1992 og 1993. Alveg yndisleg mynd. Í henni er fjallað um líf heyrnarlausra séð með þeirra augum. Sérlega hjartnæm og hrífandi ekki síst vegna þess að heyrnarlausir læra að tjá hugsanir og tilfinningar með líkama, höndum, augum og andliti. Einstaklingarnir er mis tjáningarríkir en margir þeirra eru hreinir snillingar. Upphafsatriðið af mállausa söngkvartettinum var meistarastykki.

Smá blogg til að friða samviskubitið.

Stór dagur nýliðinn án þess að ég ætti von á því. Fór í mitt fyrsta útvarpsviðtal - slapp held ég bara bærilega frá því án þess þó að vita það til fullnustu þar sem ég hef ekki heyrt það sjálfur enn. Fyrir forvitna þá er slóðin á heimasíðu ruv.is og undir dagskrárliðnum síðdegisútvarpið. Efnið er eins og kannski sumir geta giskað á umfjöllun um Hitler.

Nú er að blása upp. Sennilega vel ófært í fyrramálið. Fróðleg ferð í vinnuna á Selfossi eftir að allur snjórinn kyngdi niður síðustu daga. Þarf þó ekki að grafa mig út úr innkeyrslunni líkt og ég gerði aðfaranótt mánudagsins. Þrjú korter takk fyrir. Parkera ekki oftar heima í hlaði að veturlagi. Punkutr og basta.

HF skemmti sér vel sem ballsöngvari á Vík í Mýrdal með upphitunarbandinu EPOXY. Ekki spyrja mig hvaðan þeir fengu nafnið. Held þetta hafi bara gengið vel og nú er hann að fara að syngja á öðrum tónleikum. Í þetta skipti sem einsöngsnemandi Tónlistarskóla sýslunnar og með Karlakór hreppamanna á Selfossi á laugardaginn kemur.

Júníor er búinn að lesa allar lestrarbækur skólans - kennaranum til mikillar armæðu. Nú erum honum skammtaðar bækur af bókasafni skólans.

Táningurinn unir sér afskaplega vel þessa dagana. Búin að fá þessar flottu hillur og risaspegil inn í Dyngjuna. Nú er byrjað að viðra hugmyndir um að mála Dyngjuna í alls konar litbrigðum og í röndum o.s.frv. Gamla settið ekki alltof hrifið. Hvenær ætli hún verði búin að brjóta allar varnirnar á bak aftur.

Þá er enn eitt þorrablótið afstaðið. Hin fínasta skemmtun. Bræðratungan hélt þetta þorrablót og í skemmtiatriðunum sá maður nánast alla íbúa kirkjusóknarinnar á sviðinu í einu. Skemmtiatriðin voru vel heppnuð og það var ekki síst skemmtilegt að sjá hve gaman flytjendurnir virtust hafa af því skemmta sér og öðrum.

Hefði ekki verið verra að sjá suma Laugarásingana á svæðinu

Stóra málið er hins vegar það að nú loksins kom Uppsveitadagatalið 2008 sjóðheitt úr prentsmiðjunni. Enda búið að malla þar í Drjúgan Tíma.

Áhugasamir geta nálgast það í Bjarnabúð, sveitaskrifstofunni og jafnvel víðar fyrir 1000 kr. Mæli með því. Bara flott listaverk.

Snáðinn var að koma heim. Fór í morgun í heimsókn til vinar síns. Dúðaður í snjógalla.

Horfði á eftir honum þar sem hann skreið í snjónum.

Nú kom hann heim. Var að flýta sér svo hann sleppti því að klæða sig í gallann. Hélt því á honum í fanginu á meðan hann tróð mittisháan snjóinn heim.

Ákvað að fara ekkert til stórborgarinnar í dag. Enda allt meira og minna lokað vegna snjóa og smábíla.

Dagskráin fór þó verulega úr skorðum enda hver mínúta skipulögð í svona bæjarferð líkt og flestir sveitamenn gera þegar þeir halda í kaupstað.

Setti hér inn útsýnið úr eldhúsglugganum. Manni líður eins og í snjóhúsi... 

HF er sæll og ánægður núna. Hann var að frétta af því að Arsenal afi hans hefði sofið í rúminu hans. Umvafinn Manchester United sængurfötunum!

Að vísu heyrðist í þeim gamla þegar hann sá aðbúnaðinn í svefnherginu:

Nei. Heyrðu!

Jæja. Ég skal sofa.

En þið takið Ekki mynd!

Svo hringdi hann í afa sinn þegar óknytta strákurinn kom heim til sín um kvöldið...

Sæll afi.

Ég frétti að þú hefðir sofið vel í nótt ...  

Þá er snáðinn búinn hjá Tannsa. Sá stóð sig bara vel og æmti hvorki né skræmti á meðan borað var og hamrað var í kjaftinum á honum. Frú Tannlæknir var ánægð og hrósaði honum. Sagði allt hafa gengið vel...

 þegar hann þagnaði. 

Komst heim. Pís of keik að keyra um íslenska fjallvegi og sveitir í "fárviðrinu" - bara stormur í vatnsglasi veðurfræðinganna.

Hins vegar festi ég bílinn á bílastæði á Selfossi. Örlítil dæld á sjálfsálitinu.

Annars afslappaður tími í Heimildakvikmyndafræðum. Tíminn fór að mestu í að horfa á ísraelska heimildamynd "6 star hotel" sem gerð var af ísraelskum kvikmyndamanni Haar að nafni. Að mörgu leyti skemmtileg mynd þar sem hann fylgdi eftir Palestínumönnum sem stálust yfir landamærin til að komast í ólöglega vinnu. Haar fylgist með aðbúnaði þeirra þar sem þeir koma sér upp hreysum í óbyggðum og eru á stöðugum flótta undan yfirvöldunum í Ísrael. Margverðlaunuð mynd þar sem örvænting og erfiðleikar verkamannanna kemur skýrt fram.

Svo er pína fram undan. Fyrst fer snáðinn á morgun og svo mætir krónprinsinn í fyrstu skref járnbrautalagnar.

Ég veit ekki hverjir munu gráta mest næstu daga. Strákarnir eða pabbinn sem finnur verkina í buddunni  

Jæja. Síðasta færsla komin í lag.

 Er staddur í svaðilför til borgarinnar. Spurningin er bara hvort ég kemst til baka eður ei í sveitasæluna.

Annars var síðasta ferðin bara ævintýri þegar rútan var þversum á veginum og stoppaði alla umferð um annars ófæran veginn og aldraðir Japanirnir sem voru í ævintýraför til Snjóeyjunnar ældu og spúðu því rútan vaggaði svo mikið þegar bílstjórinn reyndi að hjakka henni fram og til baka í snjónum.

Það geta ekki allir notið vetrarríkisins. Setti því inn nokkrar myndir svo útlendingarnir gætu öfundað okkur. Njótið.